Kloppend presenteren - hoe het begon

Gepubliceerd op 19 augustus 2018 11:00

Nadat ik het jaar 2018 begon met een klein beetje bruisende wijn en vooral veel bruisende ideeën kan ik trots zeggen dat er zowaar wat van terecht is gekomen. De ideeën zijn uitgewerkt en omgezet in plannen en de plannen zijn inmiddels goedbezochte workshops en trainingen. Samen met Rob Verkerke heb ik de afgelopen periode een aantal keer de door ons ontwikkelde training mogen verzorgen: “Kloppend presenteren – vertel je verhaal met plezier”.

Want wij geloven dat dat kan! Ook als jij gelooft dat je het niet kunt.

Want vaak is het een overtuiging. Iets wat ontstaan is tijdens je jeugd. Misschien wel tijdens een spreekbeurt of een boekbespreking op school. Iemand schiet in de lach, misschien niet eens om jou, maar je betrekt het wel op jezelf en het zaadje is geplant. En nu zit je er mee. Want je kunt het niet, je wilt het niet en je ontwijkt het: spreken in het openbaar is niets voor jou! Jij gelooft echt dat je het niet kunt!

Zelf heb ik jaren moeten oefenen en ploeteren om te komen waar ik nu ben. Soms is ouder worden ook best fijn, eerlijk gezegd. Op de middelbare school heb ik eens een spreekbeurt gehouden. Zelf weet ik het onderwerp niet meer. Dat is vervlogen maar de feedback van de leraar is blijven hangen: “ik denk dat het een mooi verhaal was, maar ik weet het niet zeker, daarvoor praatte je veel en veel te snel”.

Oké, dus ik praat te snel. En ik heb een accent. En mijn stem klinkt raar. Prima! Dan zeg ik dus nooit meer wat tegen meer dan één persoon tegelijkertijd. Nou vooruit, in een klein groepje durf ik het wel maar dan blijf ik er wel bij zitten. Dan kan ik me misschien makkelijker klein maken. Wegduiken. Onttrekken.

Tijdens school en studie lukte dit uitstekend. Maar er komt een moment dat de arbeid roept en steeds meer banen vragen om wat meer extraversie en expressie. Vooral als je ook ongeduldig bent zoals ik destijds (oké nog wel een beetje maar ook dat is minder nu) en daardoor steeds wat nieuws wilt proberen, kom je toch in situaties dat spreken wordt verwacht. En hoewel ik ook tijdens een aanvullende studie mezelf nog een beetje uit de wind heb weten te houden ben ik er op een gegeven moment aan gaan geloven. Ik ging spreken! Maar dan wel over een onderwerp waar ik veel over wist. Want inhoud geeft houvast en zekerheid. Nu denk ik dat het wellicht ook oersaai was, maar ik was vooral al blij en trots als ik überhaupt zonder grote blunders de klok weer vijf uur hoorde slaan.

En ik ging stug door. Er kwamen nieuwe trainingen, nieuwe groepen en nieuwe onderwerpen. Ik leerde dat de inhoud minder relevant was dan het contact met de groep. Ik oefende en oefende en was soms verbaasd als het vijf voor vijf was: is het al zo laat?

Op een mooi moment kreeg ik een bijzonder verzoek van een bijzondere jonge vrouw: “Tante, wil jij onze trouwspeech doen op het gemeentehuis?” En een paar jaar later dezelfde vraag van haar tweelingbroer! Ik heb een tweeling getrouwd, wie kan dat zeggen???

En het was gaaf!!! Beide keren heb ik genoten. Wat was ik trots en blij dat ik iets heb kunnen bijdragen aan deze bijzondere dag van twee mensen (of eigenlijk vier) die mij zo dierbaar zijn, door te spreken.

En als ik het kan….. weet je nog….. “een mooi verhaal denk ik, maar zeker weet ik het niet want je praat te snel”, dan is het dus echt te leren!!

 

 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.